బోధనా సమయాల వైరుధ్యం: పాఠశాలలకు క్రియాశీలక భద్రతా నిర్మాణం ఎందుకు అవసరం

ఒక కౌన్సిలర్‌గా, విద్యార్థులు తమ బాధను అధికారిక సమావేశాలలో ముందుగా బయటపెట్టరని నేను స్వయంగా చూశాను. వారు కూర్చుని, “నేను ఇబ్బంది పడుతున్నాను” అని స్పష్టంగా చెప్పరు. దానికి బదులుగా, అది ప్రవర్తన, ఒంటరితనం, అకస్మాత్తుగా మౌనంగా ఉండటం, చిరాకు, ఉదాసీనత, బడికి గైర్హాజరు కావడం, లేదా పాఠశాలలోని తీరికలేని రోజులో గమనించకుండా జారిపోయే చిన్న చిన్న మాటల రూపంలో పరోక్షంగా బయటపడుతుంది.

మొదట గమనించేది ఎవరు? అరుదుగా మానసిక ఆరోగ్య నిపుణులు. విషయం ఏమిటంటే:

• తరగతి ఉపాధ్యాయుడు ప్రతి ఉదయం దాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
• వారు పాల్గొనకపోవడాన్ని చూస్తున్న క్రీడా కోచ్.
• బోర్డింగ్‌లో ఉన్న తల్లి/తండ్రి ఒక మార్పును పసిగట్టారు.
• ఒకప్పుడు ఉత్సాహంగా ఉన్న పిల్లవాడు విరక్తి చెందడాన్ని గమనిస్తున్న కళల ఉపాధ్యాయురాలు.
• ప్రతి విరామంలో ఒక పిల్లవాడు ఒంటరిగా ఉండటాన్ని గ్రంథపాలకుడు గమనించడం.

ఈ పెద్దలు విద్యార్థుల దైనందిన జీవితంలో అంతర్భాగంగా ఉంటారు. ఎక్కువ సమయం వారితో గడపడం వల్ల, వారు భావోద్వేగపు తీరును ప్రత్యక్షంగా గమనిస్తారు. అయినప్పటికీ, ఆందోళనను గుర్తించడానికి, సరిగ్గా స్పందించడానికి, లేదా సురక్షితంగా పై అధికారులకు తెలియజేయడానికి చాలా మందికి అధికారిక శిక్షణ లేదు.

ఇది విద్యావేత్తలను విమర్శించడం కాదు, వారికి ప్రగాఢమైన శ్రద్ధ ఉంది. కానీ కేవలం శ్రద్ధ మాత్రమే మౌలిక సదుపాయం కాదు. మంచి ఉద్దేశాలు సంసిద్ధతకు ప్రత్యామ్నాయం కాలేవు. మరియు ఇది పాఠశాలలు ఇప్పుడు తప్పక చర్చించాల్సిన విషయం.

పాఠశాలలు ఆందోళన, వేధింపులు, మానసిక అలసట, డిజిటల్ అధిక భారం, ఒంటరితనం వంటి మరెన్నో సమస్యలను పరిష్కరించడంతో, విద్యార్థుల శ్రేయస్సుకు ప్రాధాన్యత పెరిగింది. ఈ మార్పు చాలా పెద్దది.

కానీ చాలా వ్యవస్థలు కేవలం ప్రతిచర్యాత్మకంగానే ఉంటాయి, గ్రేడ్‌లు తగ్గడం, హాజరులో క్రమరాహిత్యం, ప్రవర్తనలో తీవ్రమైన మార్పులు, తల్లిదండ్రుల ఫిర్యాదులు లేదా పూర్తిస్థాయి సంక్షోభం వంటి సమస్యలు ముదిరిన తర్వాత మాత్రమే అవి పనిచేయడం ప్రారంభిస్తాయి.

అప్పటికే, నెలల తరబడి నిశ్శబ్ద పోరాటాలు రాజుకుంటూ వచ్చాయి. పాఠశాలలకు కేవలం ఉద్దేశాలు మాత్రమే కాకుండా, చురుకైన భద్రతా నిర్మాణం , వ్యవస్థలు, శిక్షణ, స్పష్టమైన మార్గాలు మరియు ఉమ్మడి జవాబుదారీతనం అవసరం.

నేను ఉద్దేశపూర్వకంగానే “నిర్మాణ శాస్త్రం” అనే పదాన్ని ఎంచుకున్నాను. భౌతిక భద్రత గురించి ఆలోచించండి: పాఠశాలలు అగ్నిప్రమాదాలు జరిగే వరకు వేచి ఉండి ఖాళీ చేయించే అభ్యాసాలు చేయవు, లేదా కేవలం మంచి మనసుతో భద్రత కల్పించవచ్చని భావించవు. అవి నియమ నిబంధనలను రూపొందిస్తాయి, బాధ్యతలను కేటాయిస్తాయి, మరియు క్రమం తప్పకుండా శిక్షణ ఇస్తాయి. శ్రేయస్సు కూడా అదే విధమైన కఠినమైన శిక్షణకు అర్హమైనది.

క్రియాశీల నిర్మాణశైలి ప్రతి ఉపాధ్యాయుడిని చికిత్సకుడిగా మార్చదు (అది వికటిస్తుంది). అది వారికి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని అందిస్తుంది:

• మార్పులను గమనించడానికి.
• ప్రశాంతంగా స్పందించడం.
• సరైన ప్రశ్నలు అడగడం.
• ఆందోళనలను నమోదు చేయడానికి.
• సురక్షితంగా పైస్థాయికి వెళ్లడానికి.
• వారి పరిమితులను తెలుసుకోవడం.

విద్యావేత్తలు ఇప్పటికే భావోద్వేగ భారాలను మోస్తున్నారు, శిక్షణ వారు ఒంటరిగా లేరని నిర్ధారిస్తుంది.

TAISI మరియు నాయకత్వ బృందాలతో నా పని ద్వారా, నేను ఒక పురోగతిని చూశాను. శ్రేయస్సు అనేది కేవలం ఒక విభాగానికో, వర్క్‌షాప్‌కో, లేదా కౌన్సిలర్ కార్యాలయానికో పరిమితం కాకూడదని పాఠశాలలు గ్రహిస్తున్నాయి. అది సాంస్కృతికంగా ఉండాలి .

విద్యార్థులు పాఠశాలలను జీవావరణ వ్యవస్థలుగా అనుభవిస్తారు:

• పెద్దలు గౌరవప్రదంగా మాట్లాడుకుంటారా?
• మద్దతు అందుబాటులో ఉందా?
• బలహీనత పట్ల సానుభూతితో స్పందిస్తారా, తీర్పుతో కాదు?
• విధానాలు కేవలం కాగితాలకే పరిమితం కాకుండా, ఆచరణలో ఉన్నాయా?

ఉపాధ్యాయుడు పలకరించడం, కోచ్ ముందుగానే బంతిని పట్టుకోవడం, సమస్యను సురక్షితంగా పైస్థాయికి తీసుకెళ్లడం, సంక్షోభానికి ముందు విద్యార్థి సహాయం అడగడం వంటి నిశ్శబ్దమైన రోజువారీ క్షణాలలోనే సంస్కృతి ఏర్పడుతుంది. ఇవి అరుదుగా వార్తల్లోకి వస్తాయి కానీ జీవితాలను మారుస్తాయి.

నేటి పిల్లలు మునుపెన్నడూ లేని విధంగా అనేక భారాలను మోస్తున్నారు; చదువు ఒత్తిడి, సోషల్ మీడియా, గుర్తింపు కోసం పోరాటం, ఒంటరితనం, కుటుంబ ఒత్తిడి, అంతులేని అనుసంధానం. పాఠశాలలు తప్పక మారాలి.

భవిష్యత్తుకు నాయకత్వం వహించే పాఠశాలలు కేవలం ఆకర్షణీయమైన క్యాంపస్‌లను కలిగి ఉండటమే కాకుండా, ప్రదర్శనాత్మక చర్యలకు అతీతంగా సంపూర్ణ భద్రతకు ప్రాధాన్యతనిస్తాయి, ముందుగానే శిక్షణ ఇస్తాయి, భావోద్వేగ భద్రతను కీలక కార్యకలాపాలుగా పరిగణిస్తాయి.

విద్యార్థులకు పరిపూర్ణత అవసరం లేదు. వారు సన్నద్ధంగా ఉండాలి .

ఇదంతా ఒక సత్యంతో మొదలవుతుంది: ఎక్కువ సేపు అందుబాటులో ఉండే పెద్దలే తొలి మద్దతుదారులు. మనం వారిని సన్నద్ధం చేస్తున్నామా?